Reisverslagen

Zondag, 13 november 2005: Back in Cape Town (door Sonja)
Maandag, 26 september 2005: De huwelijksreis wordt voortgezet in Zuid Afrika (door Matthijs)
Maandag, 26 september 2005: Koeien ontwijken in Zuid Afrika (door Matthijs)
Vrijdag, 23 september 2005: Op huwelijksreis door Namibië (door Sonja)
Vrijdag, 23 september 2005: Onze trouwdag (door Sonja)

Maandag 1 augustus
Vandaag is Loesje jarig. Uitkijkend over Lake Kariba haar gebeld met de sateliettelefoon om haar te feliciteren met haar verjaardag. Waarschijnlijk schrok ze zich rot omdat ze uit bed werd gebeld vanuit Zambia…
We hadden het wel gezien aan Lake Kariba en na gedag gezegd te hebben zijn we naar Livingstone gereden. Onderweg hadden we de grootste lol om de controle op mond- en klauwzeer. We moesten uitstappen, onze handen wassen en mochten vervolgens weer verder. Na de tsetsecontrole waarbij ze met een netje om onze auto heenliepen was dit ook weer een typisch staaltje Afrika.
De tocht nam langer in beslag dan we hadden ingeschat waardoor we pas in de loop van de middag arriveerden en in de verte het water op zagen stijgen boven de watervallen. Zoals we hem hadden beloofd zijn we eerst op zoek gegaan naar de plek waar Lesley zijn kamp gaat bouwen. Op een prachtige plek met uitzicht op de gorge troffen we eén van zijn ‘mannetjes’ aan die zo te ruiken de public holiday goed aan het vieren was. Na het uitzicht te hebben bewonderd en een berichtje voor Lesley te hebben achtergelaten besltoen we hier niet te blijven. We wilden het mannetje niet opzadelen et twee onverwachte gasten en bovendien leek het ons handiger in Livingstone zelf te slapen als we de watervallen gemakkelijk wilden kunnen bezoeken. Van deze beslissing hadden we al snel spijt toen we de overvolle campsites in Livingstone aantroffen. Terugrijden naar Lesley’s place was te ver, dus haalden we de oude truc maar weer uit de doos om buiten de camp-area een wat meer privéplekje te mogen benutten. Tevens de stoute schoenen aangetrokken om onszelf morgenvroeg eens flink te trakteren, hetgeen ons een flinke duit zal kosten. Vanavond ons laatste hippo- lees opgemaakt in een poikie. Tijdens het garen van het poikie een expositie bezocht in het kader van 150 miljoen jaar VicFalls (sinds de ontdekking). Eigenlijk was deze gesloten, maar het was niet moeilijk om onder het hek door te kruipen. Prachtige schilderijen en foto’s. Het grote minpunt vanavond was dat al het stromend water ophield te bestaan op het moment dat Sonja volledig ingeshampood en ingezeept onder de douche stond…

Dinsdag 2 augustus
Na het opstaan meteen de receptionist van de camping gevraagd voor ons te gaan bellen met het gewenste resultaat: om 9 uur zouden we worden opgepikt voor onze helicoptervlucht over de VicFalls! Joepie!! Klokslag 9 uur stonden we klaar en werden we door een uiterst vriendelijke chauffeur opgepikt in zo’n supertoeristische safariewagen. In no time waren we bij de helicopterstart- en landingsplaats. Thijs leek zich pas op dat moment te realiseren waar hij ‘ja’ tegen had gezegd en kreeg het even flink te pakken toen we de helicopter weg zagen zoeven en rondjes cirkelen (het bleek voor een fotosessie te zijn en normaal schijnt de helicopter gewoon recht te vliegen). Voor ons allebei was dit onze eerste helicoptervlucht ooit. Al snel waren we samen met vier Italianen (die er overigens 36 uur over hadden gedaan van Italië naar Zuid-Afrika in verband met de stakingen van SAA) aan de beurt. Thijs en ik zaten voorin en de vlucht was werkelijk onbeschrijflijk fantastisch we vlogen diverse rondjes over de Falls en de Zambezi. Het was kort en duur, maar de ervaring en herinnering dubbel en dwars waard! Terug bij ons kamp heb ik een brood gebakkenen zijn we op zoek gegaan naar een oplossing voor onze lekkende remvloeistof. Een aantal Zuid-Afrikanen keek nog even metons mee, maar toen we bij de workshop aankwamen bleek zoals we als dachten het kabeltje niet (goed) aangedraaid te zijn toen de nieuwe bearing er in South Luangwa ingezet was. Deze keer bleven we dus bespaard van ingewikkelde reparaties. Goedgestemd weer terug naar het kamp gereden waar we ons verse brood hebben opgepeuzeld en een duik hebben genomen in een veel te koud zwembad. Toen we aan het zwembad lagen kwam Koos, een van de Zuid-Afrikanen die we eerder vandaag hadden ontmoet, vissen naar een lift naar de watervallen. Rond een uurtje of drie zijn we vertrokken naar de watervallen, ikhalf bij Koos, de Zuid-Afrikaanse boer, op schoot. Hij reist met een klein gezelschap, een groep wat oudere Zuid-Afrikanen. Zijn eerste keer in Bostswana en Zambia en hij geniet volop. Hij heeft alleen wat meer energie over dan zijn medereizigers, zo zou ook later vandaag blijken…
Aan de Zambia-kant van de watervallen hebben we deze machtige stroom van naar beneden stortend water op ons gemak bekeken. De nodige regenbogen op de foto gezet, want er valt een continue wolk druppels op je neer. Het was een leuke wandeling en tegen zonsondergang kwamen we weer terug bij ons kamp. Koos stond erop dat we wat bij hem kwamen drinken. Nou, die koude Zonnebloem ging er prima in! Ook zijn buurmanfarmer waarmee hij samen reist knoopte een praatje met ons aan. De rest van de groep zat volgens ons wat minder op ons te wachten, maar dat weerhield ons er niet van om op Koos’ uitnodiging in te gaan om mee te gaan uit eten in Livingstone. Daar in een soort vis-McDonalds heerlijk en veel te veel gegeten en ons tegoed gedaan aan heel veel lekkere wijntjes, hetgeen duidelijk een liefhebberij was van Koos en zijn buurman en niet van de rest van het gezelschap. Kortom: aan onze kant vqn de tafel wat het gezellig!

Woensdag 3 augustus
Tijd om Livingstone te verlaten. Thijs was in een slecht humeur omdat hij gisteren zijn zakmes bleek te zijn verloren en Sonja was er ook niet al te blij mee omdat ze hem al tig keer had gewaarschuwd dat het uit zijn zak kon glijden en zij hem het mes speciaal voor deze reis kado had gedaan. Gelukkig pepte het zonnetje ons onderweg weer op en was het zakmes snel vergeten. De vraag was alleen nog waar de reis heen zou gaan vandaag. Omdat de lodge van Hannnes niet ver omrijden was, besloten we er een kijkje te gaan nemen. Na zo’n 20 kilometer over een gravelweg kwamen we een groot bord Sakazima Island Lodge tegen. Aan de rivier vonden we een hek dat toegang gaf tot de campsite en op een eiland in de rivier zgen we de lodge liggen. Maar geen kip te bekennen. Het nodige toeteren bracht de staf op het eiland in beweging en na een poosje kwam Eric, de manager aanvaren. Op ons verzoek nam hij ons mee naar het eiland voor een rondleiding. Een plaatje, zo’n eiland. Toen hij ons vertelde dat Hannes over drie dagen met een groep toeristen zou komen overwogen we een paar nachtjes te blijven kamperen. Eric stond er echter op dat we in de lodge zouden slapen, en zo verkeerde. Onze nodige spulletjes uit de auto gehaald en naar het eiland gevaren waar we ons installeerden in één van de hutjes. Thijs wist al snel een hengel op de kop te slaan en stond vlijtig te oefenen in de Zambezi. Eric moet morgen naar de ‘court’ van de chief van zijn village omdat hij het aan de stok heeft gehad met een aantal mede-dorpsbewoners toen ze muskietennetten ‘leenden’ van de lodge. Hij ziet er behoorlijk tegenop. Daarom wil hij vanavond al naar zijn ouders om het goed voor te bereiden. Dat betekent dat wij helemaal alleen op het eiland zijn vanavond, met als enige licht een paar parafinelampen. Wat een genot! Na een lekkere douche hebben we wat pannenkoekjes gebakken en die in het lege restaurant van de lodge opgepeuzeld. Wat is dat een uniek gevoel zeg, met zijn tweetjes een heel eiland voor onszelf. Een pikkedonkere nacht achter ons latend toen we de lampen uitbliezen…

Donderdag 4 augustus
Thijs wil vissen, dus zo geschiedt. Op tijd opgestaan, lekker ontbeten (pannenkoekjes…) en de koelbos volgepakt. Met een bootje zijn we naar het eiland naast de lodge gevaren; daar door de bush dat eiland overgestoken en na een flinke wandeling arriveerden we bij ons vissersbootje dat door Kaweena al in orde was gemaakt. De rest van de dag bestond uit hengelen tussen de hippo’s en crocks door en genieten van het prachtige utizicht van de Zambezi en het zonnetje. Op een lunchplekje hebben we onze pastasalade opgesmikkeld en een snelle duik genomen (alert op de crocks!) en daarna wilde Thijs weer snel verder vissen, want hij had in tegenstelling tot Sonja nog niets gevangen. De tigerfish van Sonja was echter niet erg groot, dus die hebben we aar teruggegooid. Aan het eind van de dag zagen we nog grote groepen otters zwemmen. Mooie beesten! Helaas zonder avondmaal keerden we terug naar de lodge. We hadden wel de nodige ‘floaters’ gedoneerd aan de Zambezi…
Terug bij de lodge bleek Eric er niet te zijn, en na onze lampen en een vuurtje te hebben aangestoken verdween ook mister Green van het toneel. Resultaat: alweer een onbewoond eiland voor onszelf! Eerst genoten van de zonsondergang en een borreltje gedronken. Na onze douche konden we het niet laten luid zingend ‘op een onbewoond eiland’ over het eiland te lopen en na een romantisch dineetje werd het weer stil op het eiland.

Vrijdag 5 augustus
Vanmorgen was de staf ineens druk op het eiland bezig toen we opstonden. Waarschijnlijk omdat Hannes in aantocht was. Deze keer gebruik kunnen maken van een oven om het brood te kunnen bakken (wat een luxe vergeleken met kampvuur). Na een langzame start heerlijk gebrunched met vers brood en scrambled eggs. De staf was zo druk dat onze beloofde wasbeurt er bij in schoot. Aangezien we geen schone kleren meer hadden is Sonja toch zelf de was gaan doen en een paar uurtjes later hing alles lekker in het zonnetje. Tijd voor een duik in de Zambezi en daarna wat gelezen. Sonja was net bezig metmokoro-les (valt best tegen) toen Hannes luid toeterend aan kwam rijden, wat inhield at Sonja de Zambezi nog een keer over mocht (…) peddelen. Hannes was verbaasd en blij ons hier aan te treffen. Hij was op pad met een groep Colombianen. Hoewel hij natuurlijk erg druk was hebben we vanavond gezellig bij kunnen kletsen. Na een heerlijke maaltijd was het tijd voor de brandy en sigaartjes bij het kampvuur.


Reisverslag door Sonja