Reisverslagen

Zondag, 13 november 2005: Back in Cape Town (door Sonja)
Maandag, 26 september 2005: De huwelijksreis wordt voortgezet in Zuid Afrika (door Matthijs)
Maandag, 26 september 2005: Koeien ontwijken in Zuid Afrika (door Matthijs)
Vrijdag, 23 september 2005: Op huwelijksreis door Namibië (door Sonja)
Vrijdag, 23 september 2005: Onze trouwdag (door Sonja)

Woensdag 31 augustus

Sonja’s aanloop tot de ceremonie
The big day! Al om kwart over vier was ik wakker met een enorm gerommel in mijn buik (waarschijnlijk van de diclofenax van gisteren, maar mogelijk speelden er ook andere factoren mee?). Ik had natuurlijk al ruim zeven uur geslapen doordat we gisteren zo vroeg naar bed gingen, maar gelukkig dommelde ik daarna nog even in om gewekt te worden door de wake-up-call om kwart voor zes. Een korte blik tussen de gordijnen door wees op een strak blauwe hemel. Snel onder de douche gesprongen, terwijl Saskia al binnenkwam. Na het harenwas en –drooggebeuren was Saskia aan zet met de carmenset. Saskia had best wat zenuwen of het wel zou lukken volgens mij, maar het ging allemaal helemaal prima. Esther kwam steeds binnenglippen om fotootjes te schieten. Tussendoor mezelf opgemaakt en daarna werd de coupe door Saskia afgemaakt. Ze stond letterlijk te juichen toen het gelukt bleek te zijn. Petje af hoor! Boven ons hoorden we het vliegtuigje van Willem Moore, de magistrate die ons gaat trouwen, al arriveren. Met hulp van mama, Loesje en Marjolein de jurk aangetrokken, waarna ik er helemaal klaar voor was. En: nog steeds geen vleugje zenuwen! Dit in tegenstelling tot wat ik verwacht had!! Gerrit (die vandaag zijn uiterste best deed als fotograaf) durfde eindelijk mijn kamer in (daarvoor was het hem nog te bloot geweest) en heeft een aantal foto’s gemaakt van mij met mijn familie met de mooie woestijn op de achtergrond.
Papa kwam me vervolgens op de kamer ophalen en nadat iedereen was vertrokken ‘mochten’ we na lang wachten eindelijk ook de buitenlucht in. Mama, papa, Loesje en ik werden door Deon naar de locatie van de ceremonie gereden. Onderweg door de prachtige Namib Desert sprong er nog een springbokje voor de auto weg. Ik heb er zin in en sta te trappelen om Thijs te zien!!!

Thijs’ aanloop tot de ceremonie
Na een nogal matige nacht werd ik zonder tussenkomst van de wekker vroeg wakker. Zenuwen waren niet de oorzaak van de slechte nachtrust, wčl een snurkende (want verkouden) broer Michiel en de aanhoudende misselijkheid die ik kon wijten aan een broodje ‘chicken mayo’ die ik enkele dagen tevoren had gegeten in Swakopmund. Maar mijn humeur was er niet minder om, zeker niet toen ik de achterdeur van het huisje opendeed en de strak blauwe hemel zag. En het beste nieuws was: er stond geen zuchtje wind, terwijl het de dag daarvoor er allemaal nogal onheilspellend uitzag.
In de uren voorafgaand aan de ceremonie bouwde de spanning zich langzaam maar zeker op. Toch wel spannend, vooral het feit dat we onze persoonlijk ‘bottomlines’ en een goed voorbereide belofte naar elkaar moesten uitspreken: een geheel andere opzet dan een ceremonie in Nederland waar je meestal niet veel meer hoeft te doen dan simpelweg wat voorgelezen tekst te herhalen om vervolgens geheel zelfstandig “ja” te mogen zeggen…
Afleiding zocht ik in het aantrekken van mijn pak (daar kan je heel lang over doen), het laten strikken van mijn witte stropdas door Onno (die bleek nog een stuk zenuwachtiger dan ikzelf), het langdurig bekijken van het vliegtuigje van Willem Moore dat stipt om 8 uur kwam aanvliegen en het nuttigen van een licht ontbijtje dat op de kamer werd bezorgd.
Niet lang nadat alle gasten richting de trouwlocatie waren vertrokken gingen ook Chiel en ik op pad. Gewoon, in onze eigen Landcruiser. En ik achter het stuur, maar dan dit keer niet in safari-outfit, maar in huwelijkskostuum. Michiel mopperde nog verontwaardigd dat dat zijn rol zou moeten zijn….maar voordat dat echt tot me was doorgedrongen waren we al op de plaats van bestemming.
Nu restte mij niets anders dan te wachten tot Sonja eindelijk zou komen. En dat duurde nog een hele tijd. Tijd, die ik doorbracht, met het “bosje stro” (ofwel bruidsboeket) in mijn handen en nerveus mijn gewicht verplaatsend van het ene been op het andere been. Totdat plotseling de gelegenheidsformatie bestaande uit lodgepersoneel -ze hadden zich schitterend uitgedost voor ons, ieder in de kleding van zijn eigen stam en de koks met koksmutsen op- begon te zingen. Dit bleek echter wat voorbarig, want de enigen die vervolgens aan kwamen lopen waren Loesje (Sonja’s zus), haar moeder en haar vriend Nico. Sonja zelf liet nog even om zich wachten, maar een paar minuten later verscheen ze dan toch eindelijk aan de hand van vader Toine. Ze was werkelijk schitterend, met een prachtige jurk en een door Saskia (die altijd nog kapper kan worden) geweldig voorbereide coupe. Het lopen op haar fragiele schoentjes ging niet heel erg soepel op de rotsige woestijnbodem, zodat ik nog een hele tijd moest wachten totdat ze eindelijk bij me was….

De ceremonie
Aan haar vaders arm werd Sonja naar de plek van de ceremonie geleid, waar Thijs prachtig in pak gestoken met het bruidswoestijnboeket stond te wachten. Door de erehaag van de zingende stafleden van de lodge liepen Sonja en haar vader richting Thijs. Daar aangekomen gaf hij Sonja weg aan Thijs. De plek van de ceremonie zag er prachtig uit en vooral het uitzicht op de woestijn natuurlijk, al hadden wij zelf meer oog voor elkaar dan voor de omgeving. We zouden alle details later wel zien op de foto’s en video-opnamen! De ceremonie zelf verliep exact zoals we wilden. In het Afrikaans las Willem Moore twee citaten voor uit de bijbel en hij vertelde ons over de essentie van een goed huwelijk dat pas kan ontstaan a) als je weet wie je zelf bent; b) als je weet wie de ander is; c) als je bereid bent te ‘downscalen’ op je eigen waarden ten gunste van de ander. Pas dan ontstaat liefde, dat dus het resultaat is van een goede relatie en niet het begin. Tijdens de ceremonie vertelden wij elkaar wat voor ons belangrijk is (‘what makes us tick…’) en deden we onze beloften aan elkaar. Toen Willem Moore ons tot man en vrouw had verklaard volgden de ringen die aarzelend door Robin, het driejarige zoontje van Thijs’ collega Ronald, werden gebracht. Sonja haalde links en rechts nog even door elkaar, maar uiteindelijk zaten ze er dan toch echt om!
En eindelijk…mochten we elkaar zoenen… Toen de huwelijksakte getekend was, ook door onze getuigen Bart en Loesje, was het formele gedeelte van deze dag alweer voorbij. Alles ging eigenlijk ontzettend snel voorbij. Terwijl we door onze gasten bestrooid werden met droogbloemetjes lieten we vol van geluk de plek van de ceremonie achter ons.

Brunch
Even verderop was door de lodge de champagne en een heerlijke brunch op basis van ‘fingerfoods’ klaargezet achter een groot rotsblok en dus uit het zicht van de trouwlocatie. Daar, midden in het prachtige landschap hebben we met de champagne op ons getoost en op ons laten toosten en volgden de felicitaties. Tijdens de brunch werd ons nog even het nodige kippenvel bezorgd. Marjolein bracht samen met een groepje andere vrijwilligers het gedicht dat Pa Mons de avond tevoren via een ‘live satelietverbinding’ (oftewel videoband) had voorgedragen nu in zang ten gehore. Werkelijk zeer ontroerend en een mooi geschenk.
De poging om met de satelliettelefoon ouders Mons te bellen strandde helaas op het antwoordapparaat. Om ‘de tijd te doden (…)’ tijdens de middagpauze overhandigden Esther en Marike ons namens alle gasten een boek waarin iedereen op geheel eigen wijze had weergegeven wat zijn/ haar favoriete plekje is. Na de groepsfoto’s (eindelijk lukte dan de groepsfoto na een week van mislukte pogingen) en de nodige andere foto’s (Gerrit rent de hele dag als een echte professional om ons heen!) zijn we in onze Landcruiser naar de lodge teruggereden.

De middag
Het was inmiddels al flink warm geworden, want het was een werkelijk schitterende dag.
Bij de lodge zijn we op de veranda neergeploft en hebben het boek dat we bij de brunch hadden gekregen doorgebladerd. Dit was echt heel erg mooi gedaan en gelukkig had Sonja waterproof make-up op…
Die middag lukte het ons gelukkig nog om Thijs’ ouders te bereiken via de satelliettelefoon. Ze waren vanmorgen niet bereikbaar geweest omdat ze een kopje koffie ‘op ons’ waren gaan drinken buiten de deur. Na de relax-uurtjes op de kamer hadden we inmiddels wel zin in een feestje! Daarom dus onze trouwkleding weer aangedaan en gefatsoeneerd, zodat we er weer helemaal klaar voor waren.

Bruidstaart
Weer tijd voor champagne! Deze keer met de bruidstaart die door chef Maria was gebakken. De ‘multi layer chocolate cake’ die we in mei uit haar grote boek hadden gezocht was na maanden oefening (vijf keer!) prachtig gelukt. Bovenop prijkte natuurlijk het bruidstelletje. Dat het veel layers waren merkten we toen we de taart mochten aansnijden. Het was nog even een klus erdoorheen te komen. Na zelf voorgeproefd te hebben (verrukkelijk!) heeft iedereen genoten van deze heerlijke taart. Tijdens het smikkelen werden we door papa Danen getrakteerd op een speech. Recht uit zijn hart. En dus erg mooi.

Fotoshoot
Met Gerrit, Angeline en Onno werden we door lodgemanager Deon naar het prachtige plekje van de fotoshoot gereden. Het werd nog even echt 4x4 rijden, want Deon probeerde de auto zo hoog mogelijk de door ons uitgekozen heuvel op te rijden, maar door het zand wilde dat niet echt lukken. Heel charmant heeft Sonja met haar Teva-sandalen onder haar trouwjurk en de jurk omhoog getild de heuvel beklommen, waar we een uur lang allerlei posities hebben aangenomen totdat zowel wij als Gerrit er uiteindelijk helemaal klaar mee waren. Plagend zeiden we tegen Gerrit dat er nu vast wel een stuk of zes mooie foto’s bij zouden zitten…
We troffen op de heuvel nog de sporen aan van een cheetah en haar jongen, en de bat-eared fox op de terugweg naar de lodge gaf deze mooie middag nog wat extra elan.

Cocktails, diner en feest
Het kampvuur in de boma brandde al toen wij bij de lodge arriveerden. Daar werden de cocktails genuttigd. Bart en Saskia spraken daar mooie woorden tot ons. We vonden het geweldig dat iedereen zo lief voor ons was! Na deze speeches was het al weer tijd voor het diner dat we op de veranda van de lodge nuttigden. De braai was al in volle maak op het grote vuur bij de lodge. Voor het eten kregen we via de ‘namibië-satelliet-televisie’van Ma Mons wijze woorden toegesproken en een huwelijkskaars aangeboden. Deze moeten we aansteken als het niet zo goed botert tussen ons en mogen we daarna alleen wang aan wang uitblazen. Ook Thijs’ broer Wout en diens vrouw Thea feliciteerden ons nog via de televisie. Zo was Thijs’ familie toch nog zo goed als aanwezig tijdens onze bruiloft. De braai was met onder andere heerlijke gemsbok- en kudusteaks erg lekker. Wij wisselden steeds van tafeltje zodat we aan het eind van de avond met iedereen even hadden kunnen bijkletsen. Tijdens het diner sprak Ronald ons nog toe namens IG&H. Zij hebben een dagboekje samengesteld van de periode dat we op reis waren. Ronalds woorden waren lovend over Thijs, maar vooral ook over Sonja (…). Het diner liep behoorlijk uit en de band stond al uren geduldig (?) te wachten. Na een door Michiel afgenomen quiz en de dank die Thijs namens ons beiden uitsprak was het tijd voor het feest! Ondanks onze pogingen vooraf om met de tradities te breken moesten we toch aan de openingsdans geloven, maar gelukkig gingen snel daarna de beentjes los op de muziek van de band 4U (nummer 1 band van Namibië…). Tegen 12 uur begonnen enkele gasten zich wat zorgen te maken over de wake-up-call die de volgende ochtend om 04.00 uur zou plaatsvinden in verband met de dagtocht naar Sossusvlei. Dus na het gooien van het bruidsboeket (gefeliciteerd Sander en Antoinet…) en een laatste dans die werd omringd door vele brandende sterretjes vertrokken we naar onze bruidstent. Die stond vol champagne, dus ons feestje ging nog even door en nadat we tot diep in de nacht in het gastenboek en de kaartjes hadden gelezen vielen we in slaap in onze tent midden in de woestijn. Het was een geweldige dag geweest die wij echt nooit meer zullen vergeten!!!

Reisverslag door Sonja