Reisverslagen

Zondag, 13 november 2005: Back in Cape Town (door Sonja)
Maandag, 26 september 2005: De huwelijksreis wordt voortgezet in Zuid Afrika (door Matthijs)
Maandag, 26 september 2005: Koeien ontwijken in Zuid Afrika (door Matthijs)
Vrijdag, 23 september 2005: Op huwelijksreis door Namibië (door Sonja)
Vrijdag, 23 september 2005: Onze trouwdag (door Sonja)

Donderdag 1 september
Terwijl iedereen al boven op Dune 45 staat worden wij wakker in onze honeymoontent. We hebben er voor gekozen om niet in de lodge zelf te slapen, maar een eindje verderop in wat eigenlijk het ‘guidecamp’ is. Als we onze tent openritsen worden we getrakteerd op fraai uitzicht over de woestijn. Het is wederom strak blauw, maar er staat nu een forse wind –net als vannacht. We hebben gisteren dus veel geluk gehad.
Een warme douche zat er helaas niet in omdat de waterleiding vannacht stuk bleek te zijn gegaan. Waarschijnlijk gesloopt door de stekelvarkens die dol schijnen te zijn op waterleidingpijpen. Ach, van een koude douche word je ook goed wakker!.
Daarna maakten we onze trouwkleding zo netjes mogelijk weer reisklaar. Jammer dat we dat niet snel weer aan kunnen doen (de trouwjurk tenminste; het trouwpak kan vast nog vaker dienst doen). Het over-de-drempel-draag-ritueel vanmorgen toch nog uitgevoerd (vannacht vergeten…) en daarna op ons gemak teruggewandeld naar de lodge waar we Sander en Antoinet op de veranda aantroffen. Zij gaan morgen naar Sossusvlei en konden dus ook lekker uitslapen. We hebben rustig ontbeten en kort daarna kwamen de eerste auto’s terug uit Sossusvlei. Flink uitgewaaid door de stevige woestijnwind en helemaal onder het zand. Nadat (bijna…) iedereen nog even op de lodge had gelunched was het helaas tijd voor afscheid, want Windhoek moest nog gehaald worden vandaag. Sommigen hadden zelfs flinke haast in verband met de inlevertijd van de huurauto’s.
En toen waren we plotseling weer alleen… . Dat gaf wel een raar, beetje leeg gevoel. Maar aan de andere kant: nu zou onze huwelijksreis pas echt beginnen!
De middag hebben we doorgebracht met een boekje aan het zwembad, nagenietend van gisteren. We kunnen urenlang genieten van het prachtige uitzicht hier. Met Maria, de maakster van de weddingcake, en andere stafleden hebben we vanmiddag een stukje van de taart gegeten, nadat Maria trots met ons én taart op de foto was gezet. Voor het eten voor de verandering nog maar eens een fles champagne opengetrokken met Deon en John. Het diner was weer heerlijk, zoals altijd in de Namib Naukluft Lodge. Er waren slechts twee andere gasten, dus het was heel rustig onder de sterrenhemel vanavond.
Na het eten lekker ons bed ingekropen.

Vrijdag 2 september
Heerlijk uitgeslapen en toen we eindelijk wakker en opgestaan waren zijn we gaan ontbijten. De stafleden vroegen of we al een ochtendwandeling hadden gemaakt aangezien we zo laat waren…
In plaats van de gebruikelijke eieren bestelde Sonja een flink stuk weddingcake (ze kan er niet genoeg van krijgen…). Het recept is door Maria helemaal uitgeschreven en zit in onze tas. Na nog een korte wandeling was het nu toch echt tijd om ons mooie plekje te verlaten. We zijn nog even naar de plek van de ceremonie teruggereden (GPS-coördinaten: S 24 01 463; E 015 54 035). Daarvandaan naar Windhoek gebeld: de trouwpapieren bleken al klaar te liggen (inclusief de benodigde Apostille-stempel) en dat was eerder dan verwacht. We besloten daarom als een speer naar Windhoek te rijden om ze op te halen. Gepland was via de Remshoogtepas te rijden, maar op de een of andere manier misten we de afslag waardoor we om de bergen heen reden. Dat bleek echter een prachtige route langs het fascinerende gebied van de Namib Naukluft Mountains. Bovendien vorderenden we sneller dan gedacht op deze weg. Ruim op tijd arriveerden we dan ook in Windhoek en konden we onze trouwakte en Apostille-stempel in ontvangst nemen. Na wat kleine boodschapjes (Hannes is er nu niet meer om voor ons te zorgen…) zijn we naar Anton en Margie gereden die we al hadden laten weten dat we er aan kwamen. Het was leuk hen weer te zien. We kregen zelfs een huwelijkskado: een fles Afrikaanse likeur. Erg lief! Die avond zijn we gaan eten in Le Gourmet, waar (alweer!) eerst champagne gedronken werd op ons trouwen. Daar gedineerd met veel te veel lekkere wijn (terwijl Anton nog terug moest rijden…). Tot grote afschuw en hilariteit van Margie en Anton aten wij vooraf rauw vlees (carpaccio). Daar was echter zoveel azijn over heen gegooid dat er weinig te proeven overbleef. Gelukkig was de gemsbok die als hoofdgerecht werd geserveerd niet te versmaden.
Terug bij hen thuis nog een glaasje lekkere rode champagne gedronken als afzakkertje. De middelste zoon die nog op was deed ook gezellig mee. Gezellig doorgekletst tot we toch echt moesten gaan slapen, want morgen willen we onze ‘honeymoon’ weer in de bergen voortzetten.

Zaterdag 3 september
Vanmorgen met Anton, Margie en kids in de stad gaan ontbijten: een broodje ‘hakvleis’! De kids namen frites met knakworst voor ontbijt (…) en Thijs volgde dat voorbeeld door tot walging van Sonja nog wat frites te bestellen na zijn broodje . Met onze trouwpapieren op zak zijn we vandaag weer in dezelfde richting terug gereden. In de middag kwamen we aan in het Namib Naukluft Mountains Park, waar we op een leuke camping aan de rivierbedding stonden. Frapant was dat we exact dezelfde Landcruiser (ook op Nederlands kenteken) op de camping aantroffen. Zelfs met precies dezelfde kleur, afwerking en identieke -niet originele- stoelen! Waarschijnlijk zijn beide auto’s dus ooit door dezelfde eigenaar onder handen genomen, want het waren werkelijk tweelingen. De twee jongens die ermee op pad waren ontmoetten we later op de avond. Ze waren nog maar net op weg en willen de auto terug naar Nederland rijden. We hebben ze nog voorzien van de nodige tips over Namibië en zijn toen het even ging regenen (!!!) vroeg gaan slapen.

Zondag 4 september
Ondanks voornemens om vroeg op te staan toch lekker uitgeslapen. We werden wakker van luid brullende bavianen op de campsite. Na een ontbijtje zijn we gaan hiken in de mountains. We gingen pas om half 9 lopen, dus onderweg hebben we het nog flink warm gehad. De ‘Waterkloof’ hike volgde in het begin met name de rivierbedding, wat betekende dat we ons over de stenen en door het zand een weg moesten banen. Het was een prachtige maar best pittige wandeling, ook al was het maar 17 kilometer. We hebben er dan ook ruim 6 uur over gedaan met al het geklauter dat er bij kwam kijken. Onderweg wel weer overweldigende uitzichten, bavianen, klipspringers, en af en toe een halsbrekend stukje pad.
Gelukkig hadden we vanmorgen de tent al ingepakt, dus we konden na de wandeling meteen in de auto springen en doorrijden naar Sesriem Camping. We hadden het sublieme idee opgevat om patatjes te halen bij de kiosk van de camping (Sonja wist nog van de vorige keer dat dat daar kon) en er zelf ‘beef stroganoff’ bij te maken. Wij hadden dus bij de dame van de kiosk frites besteld en gezegd dat we die om 10 voor 7 zouden komen ophalen. Maar toen Thijs daar op tijd aankwam bleek ze gewoon te zijn weggegaan. Aangezien je niet met Thijs’ zijn frietjes moet spotten, heeft hij daarover flink stennis gemaakt, waardoor een half uurtje later alsnog de patatjes op onze campsite werden bezorgd! Na deze maaltijd zijn we op tijd naar bed gegaan want de volgende ochtend zou de wekker ruim voor zonsopkomst gaan. Gelukkig kwamen waren we er net die dag achter gekomen dat de klok een uur is verzet, want anders waren we een uur ‘te laat’ geweest.

Maandag 5 september
Erg vroeg uit de veren en in het donker de tocht naar Dune 45 ingezet zodat we de zonsopkomst vanaf het duin konden zien. Onderweg vermaakten we ons om een stel Nederlandse jongens die zich hadden vastreden in het diepe zand naast de hoofdweg, omdat ze te laat na een wegomleidinkje weer de normale weg op reden. Aangezien het vier grote kerels waren zouden ze er zelf wel weer uitkomen…
Het beklimmen van het duin was in Sonja’s herinnering een echte crime, maar dat bleek dit keer 100% mee te vallen. Vorige keer waren we waarschijnlijk te hard het duin opgerend, waardoor we buiten adem raakten. Helaas moesten we ‘Dune 45’ deze keer wel met vele anderen delen, maar het uitzicht blijft desondanks adembenemend. Op de duin was het (weer!) tijd om met champagne op onszelf te toosten! Daarna zijn we de duin afgehold en doorgereden richting Sossusvlei. Bij de parking zagen we een tweewiel aangedreven auto doorrijden richting Sossusvlei, terwijl er toch een heel groot bord stond: 4x4’s only. De chauffeurs van de pendeldienst hadden al de grootste lol: ‘wij gaan 100 N$ verdienen!!’. Even later reden wij langs deze auto met de Franse berijders die in lichte paniek verkeerden. Hun auto zat vrij diep in het zand vast ! Sonja wees hen op het grote bord bij de ingang waarop stond dat ze hier niet konden rijden met een 2x4 aangedreven auto. Ze bleken het bord wel gezien te hebben, maar wilden zien hoe ver ze kwamen. ‘Zo ver dus!’, vertelde Sonja hen, en ze was klaar om verder te rijden. Thijs was echter iets meelevender en bood hen aan om nadat hij een foto had gemaakt van een springbok die hij even verderop in de duinen had gezien, hen een handje te helpen. Net toen we ze eruit wilden gaan halen kwamen de jongens van de pendeldienst eraan om hun diensten aan te bieden. De Fransman gaf aan dat wij dan wel door konden rijden, hetgeen we dan ook snel deden voordat hij te horen kreeg dat hij de pendeldienst 100 N$ moest betalen om eruit gehaald te worden…. We gunden het die jongens wel. Onderweg naar Sossusvlei zagen we gemsbokken, springbokken en struisvogels. Erg mooi in deze omgeving en dus fraaie foto’s gemaakt. We zijn even naar Deadvlei gelopen, waar we ook onze gids van jaren terug (Boesman) een groep zagen rondleiden. Wel grappig dat sommige dingen dus dag in dag uit onveranderd blijven. Sonja heeft zich op aandringen van Thijs van een duin laten rollen (‘leuk voor de video-opname’). Nog minuten nadraaiend en naduizelend kwam Sonja langzaam weer tot haar positieven. Inmiddels was het echt te heet geworden en dus tijd om terug te gaan. Rond een uurtje of 1 waren we weer bij Sesriem, waar we ons ontbijt/ lunch hebben gemaakt en genuttigd. Op de valreep besloten om nu alvast richting Maltahöhe te gaan rijden en niet langer in Sesriem te blijven.
Na even zoeken (Thijs was nogal kieskeurig) vonden we een prima slaapplekje (Hammerstein Lodge) waar we onze tent opzetten. De middag waren we er nog alleen, maar later arriveerden de nodige bussen vol Duitsers die zich allemaal een plekje in de bungalows verworven. Op de camping bleven wij dus gelukkig alleen staan. Op de farm bevonden zich twee niet al te wilde cheetahs, een klein vrouwtjesluipaard en diverse caracals, waar we voor het eten nog een kijkje hebben genomen. Na een drankje aan de bar (met Duitse schlagermuziek op de achtergrond…), hebben we lekker en achterlijk veel gegeten van het buffet. Toen de staf echter voor de Duitsers begon te zingen (met laten we zeggen wat minder kwaliteit dan het personeel van de Namib Naukluft Lodge…) hebben we ons snel uit de voeten gemaakt.

Dinsdag 6 september
Vannacht een paar keer wakker geworden van de caracals die op het dak van de auto sprongen en in onze tent wilden komen. Vanmorgen vonden we ze weer tijdens ons ontbijtje en hebben we even met ze gespeeld. Met name de vlaggetjes aan onze auto en onze voetbal vonden ze reuze-interessant. Op een gegeven moment zat de caracal zelfs in onze auto! Vandaag rustig doorgereden naar de Anib Lodge nabij Mariental, die door ons onze familie sterk was aanbevolen. We vonden dat we tijdens onze huwelijksreis wel een overnachting in een lodge hadden verdiend. Daar aangekomen hebben we de middag lekker gerelaxed en daarna ongeveer 6 kilometer gewandeld door de Kalahari. Kufu, het kleine hondje van de lodge vergezelde ons -ongevraagd- op onze wandeling. Onderweg grondeekhoorntjes gezien, springbokjes en een groepje bat-eared foxes! Na een borreltje en een douche waren we klaar voor het verrukkelijke diner dat hier wordt geserveerd. Het menu werd in Engels en in de lokale kliktaal van de ‘Nama’ aangekondigd. Met een heerlijke Saxenburg Carbernet Sauvignon erbij, hebben we uitgebreid gedineerd. Buikje rond rolden we na deze heerlijke avond ons bed in.

Woensdag 7 september
Een tweede nachtje hier hadden we ook nog wel verdiend vonden we (…). Na het ontbijt zijn we weer gaan wandelen in de Kalahari Desert. Deze keer zo’n 11 kilometer. Kufu ging ook voor de lange route vanmorgen. Onderweg zagen we weer springbokjes (vaak volstrekt kansloos achterna gezeten door Kufu) en deze keer zagen we ook enkele gnoes. Een mooie wandeling waarvan we roodverbrand terugkwamen. Bij terugkomst nuttigden we een lichte lunch en daarna hebben we onze middag doorgebracht aan het zwembad. Thijs heeft nog een geanimeerd gesprek gevoerd met eigenaar Jacco –een bijzondere businessman met uitermate scherpe visie- die leuk wist te vertellen over het do’s en dont’s van het runnen van een lodge. Aan het eind van de middag hebben we op aanraden van Jacco een game-drive gedaan. Best veel gezien (springbokken, kudu’s, gemsbokken, blesbokken, steenbokjes en diverse bat-eared foxes) en bovendien was het erg gezellig. Vanavond een nóg betere wijn gedronken dan gisteren (Cabernet Sauvignon Goede Hoop 1999) en weer veel te veel en lekker gegeten. Als we hier nog langer zouden blijven worden we vast en zeker een dik, vet en lui getrouwd stel. Dus hebben we maar om een wake-up-call gevraagd voor morgenochtend half 6.

Reisverslag door Sonja