Reisverslagen

Zondag, 13 november 2005: Back in Cape Town (door Sonja)
Maandag, 26 september 2005: De huwelijksreis wordt voortgezet in Zuid Afrika (door Matthijs)
Maandag, 26 september 2005: Koeien ontwijken in Zuid Afrika (door Matthijs)
Vrijdag, 23 september 2005: Op huwelijksreis door Namibië (door Sonja)
Vrijdag, 23 september 2005: Onze trouwdag (door Sonja)

Zondag 11 september
Vroeg uit bed (moeilijk, moeilijk..). Nog even e-mail gecheckt en daarna Hannes, Ilse en de kids gedag gezegd. Vandaag opnieuw een lange tocht, deze keer naar het zuiden, richting de Karoo. Hopelijk is het ook daar nog mooi weer voor de laatste dagen van onze reis. We voelen ons behoorlijk verdrietig omdat het er bijna op zit en we ons realiseren dat de laatste dagen nu echt zijn aangebroken. Het zal zeker niet meevallen om weer in Nederland te zijn en daar te aarden, ‘genietend’ van regen, kou, steeds kortere dagen, files en rat-races….
De tocht vandaag gaat dwars door de Karoo. De wind is enorm sterk en komt de hele dag van opzij, zodat we de keuze hebben tussen het accepteren van een punkachtige haarcoup voor één dag, of in een bloedhete auto zitten. Ofwel: wel of niet het raampje open?.
Onderweg zien we veel farms en hier en daar wordt blijkbaar flink geïrrigeerd, want soms zijn de gebieden hier in deze halfwoestijn verrassend groen. We verblijven nu duidelijk in een wat verder ontwikkeld land dan de afgelopen maanden. Halverwege komen we door Kimberley, een vrij grote stad die beroemd is geworden vanwege de diamantindustrie (de eerste diamant is daar vlakbij gevonden). Echt sfeerfol is het er nou niet echt. Vlak voor Kimberley ligt een groot meer, waarin wij tienduizenden flamingo’s bespeuren. Sonja wil er graag vanaf de hoofdweg naar toe lopen om een paar mooie foto’s te maken, maar slaagt er uiteindelijk niet in echt dichtbij te komen en komt een kwartiertje later onverrichterzake terug bij de auto.
Rond een uurtje of vijf komen we aan in Beaufort-West, aan de vele guesthouses te zien een nogal toeristisch georiënteerd plaatsje aan de rand van het Karoo National Park. Van het park vinden we echter geen spoor en ook een aantal locals kunnen ons niet helpen. Omdat het al weer laat begint te worden gaan we dus maar op zoek naar een campsite. De enige die we kunnen vinden is ‘Springbokkie’, 7 kilometer buiten het plaatsje. Op de campsite treffen we twee elanden aan en een stel grazende paarden. Verder is deze plek nogal verlaten. Vanavond genieten we van onze waarschijnlijk voorlopig laatste braai (alles is nu steeds laatste…) met verse struisvogelkebabs. Omdat we vanavond onze bilharziapillen moeten slikken en ons is geadviseerd die op volle maag te nemen en meteen daarna te gaan slapen (je schijnt er goed misselijk van te kunnen worden) liggen we erg vroeg in ons tentje.

Maandag 12 september
Een koud nachtje in onze tent. We voelen ons vandaag allebei niet top. Waarschijnlijk toch die tabletjes… We willen vanmorgen wat gaan wandelen op het farmland, maar we kunnen nergens een paadje vinden, dus op een gegeven moment geven we het maar op en stappen in de auto op weg naar Oudtshoorn. Zo’n 60 km voor Oudtshoorn zien we opeens een grote ‘leopard’ schildpad op de weg lopen. Tergend langzaam begeeft het dier zich van de ene kant van de weg naar de andere, erop vertrouwend dat het naderende verkeer wel om hem heen rijdt. Waarschijnlijk doet hij dat al heel zijn lange leven zo. Thijs stapt uit om hem van dichtbij te fotograferen en hoort in de berm iets ritselen. Het blijkt nòg een schildpad, naar wie het eerste exemplaar overduidelijk op weg is. Het duurt alleen eventjes…
We vervolgen onze tocht en rijden door het prachtige gebied van de Swartsbergen. Prachtige steile rotsformaties en nauwe kloven. We wandelen nog even naar een watervalletje en vinden dan in het plaatsje ‘De Rust’ –dat niet voor niets zo heet- een leuk theehuisje. Het is zo’n Kaaps gebouwtje en we verwennen onszelf met een grote hartige scone als lunch. Na ‘De Rust’ rijden we niet zoals gepland over de asfaltweg door naar Oudtshoorn, maar we laten ons verleiden door een gravel/zandweg die door de bergen heen slingert. Het pad volgt een prachtig groen dal. We hopen hier een camping te vinden. Dus zodra we een bordje met een tent erop vinden, slaan we blindelings en doelbewust het pad in, betalen bij de entrance en rijden het terrein op. Daar staan we dan op een megagrasveld met grote speeltuin en zwembad. Eensgezind besluiten we dat we hier écht niet willen kamperen. Het is namelijk alles behalve knus en heeft een hoog Centerparcs niveau. We stappen dus weer terug de auto in en houden bij de ingang een kletsverhaal op dat Thijs naar de dokter in Oudtshoorn moet en krijgen zo gelukkig ons geld terug. Op weg naar Oudtshoorn zien we veel struisvogelfarms en bakkies volgeladen met deze vogels. De struisvogelmarkt is al lang niet meer wat íe geweest is sinds Zuid-Afrika zijn monopoliepositie heeft moeten opgeven. Inmiddels worden overal in de wereld struisvogels ‘gefarmd’. Maar hier in Oudtshoorn weten de mensen niet beter en is iedereen op zijn minst een beetje struisvogelboer. We vinden vlak voor Oudtshoorn een leuke farm guesthouse met Oud-Hollandse huisjes. Thijs is helemaal dol op deze bouwstijl. We nemen hier een luxe kamer en strijken neer aan het zwembad. Het is nu echt zomer aan het worden in Zuid-Afrika. Het is flink warm overdag.
Voor het bevestigen van onze terugvlucht worden we van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk lukt het Thijs toch nog. De grote verrassing is dat we er achter komen dat we een dag later vliegen dan we in ons hoofd hadden zitten: dat betekent nog een dagje langer in Afrika en dat biedt weer allerlei nieuwe mogelijkheden! Aan het eind van de middag wandelen we nog wat door het platteland nabij Oudtshoorn en gaan daarna lekker op het bankje voor ons huisje zitten luisteren en kijken naar de vele vogeltjes. Omdat deze farm ook abrikozen verbouwt, vinden we op onze kamer abrikozensherry. Heerlijk! Na een uitgebreide douche schuiven we aan voor het diner, dat vanzelfsprekend uit struisvogel bestaat. Helaas niet superlekker bereid, maar wellicht zijn we wat verwend aan het raken wat betreft vlees. De fles wijn eist haar tol en na het eten vallen we als een blok in slaap. In bed horen we de vele kikkers in de vijver kwaken. Een heerlijk geluid.

Dinsdag 13 september
Rond een uurtje of 7 worden we wakker. Het gekwaak gaat nog altijd door. Na een uitgebreid ontbijt (met zoals te verwachten viel abrikozenyoghurt en abrikozenjam) zijn we klaar voor vertrek. Het is even de vraag of we nog bij Oudtshoorn gaan wandelen of niet, maar aangezien we nog een stuk moeten rijden, gaan we maar vast op pad richting het De Hoop Nature Reserve. Dit blijkt een flink eind verder rijden te zijn dan we hadden verwacht, dus het is maar goed dat we niet meer zijn gaan wandelen. Pas rond 3-en komen we aan bij De Hoop nadat we onderweg daarheen de nodige kraanvogels hadden bewonderd en wéér een grote schildpad. In het park waar we onder andere enkele bontebokken zien, liggen prachtige spierwitte en vrij hoge duinen. Door de harde wind waait het zand in hard tempo voorbij en schuurt dan tegen je kuiten. Bij ‘Koppie Alleen’ lopen we naar de kust en zien daar vlak achter de branding een aantal walvissen zwemmen. Onvoorstelbaar om zulke reuzen gewoon vanaf de kant te zien zwemmen! Na een poosje laten we de walvissen voor wat ze zijn en lopen we een eind op en af door de witte duinen. Waarschijnlijk tot grote ergernis van de aanwezige fotografenclub… De harde wind zandstraalt ons behoorlijk, maar het is heerlijk om even flink uit te waaien na de lange autoritten van de afgelopen dagen. Na een tijd constateren we dat de zon al best laag staat en we realiseren ons dat we eigenlijk nog geen slaapplaats voor vannacht hebben bedacht. We hadden Koos, de oudere farmer die we in Livingstone hadden ontmoet, willen bellen, maar we vinden het nu wat aan de late kant om dat nog te doen. Thijs had ook over een leuke guesthouse gelezen in Bredasdorp. Daarom rijden we richting Bredasdorp door prachtig plattelandsschap met de nodige kraanvogels en ibissen op de akkers. In Bredasdorp aangekomen constateren we snel dat dit wel een heel ongezellig stadje is. Ook behoorlijk groot, terwijl wij ons liever nog wat op het platteland ophouden. Daarom bellen we toch maar Koos, terwijl we de tank volgooien bij een bezinestation. Inmiddels begint het echt donker te worden. Op het eerste nummer krijgt Sonja het antwoordapparaat, dus probeert ze het tweede nummer dat onder zijn naam in ons boekje is opgeschreven. Dit blijkt echter niet het nummer van Koos te zijn, maar van Louis, zijn ‘buurman’ (op 6 km afstand dan) die we ook in Livingstone hadden ontmoet. Louis vertelt ons dat Koos die middag toevallig op vakantie is gegaan, en Sonja vraagt hem daarop of er in Napier, het dorpje waar hij en Koos in de buurt wonen, goede guesthouses zijn.
Natuurlijk wordt ons niet toegestaan om op zoek te gaan naar een guesthouse, maar in plaats daarvan krijgen we de routebeschrijving naar zijn huis en worden we door Louis en zijn vrouw uitgenodigd bij hen te logeren. We ontmoeten Louis op de kruising van enkele farmroads, omdat we volgens zijn vrouw anders zouden verdwalen. Louis heeft een mooie farm met schapen, runderen, een hoop graan en enkele struisvogels. Hij least echter zijn farm nu aan een andere boer, zodat hij zelf kan rentenieren. Bij het prachtige huis ontmoeten we zijn vrouw, die ons een mooie kamer aanbiedt en even later zitten we aan het bier en de wijn. Louis belt zijn zoon Gijs op om steak voor de braai te komen brengen die ze met ons willen eten. Het wordt erg gezellig –zoals zovaak met Zuid-Afrikanen- en een uurtje later komt ook Gijs en binnen de kortste keren wordt er een mega-braai in elkaar geknutseld. Pas tegen 12-en waren we klaar met tafelen en was het eigenlijk wel tijd om meteen ons bed op te zoeken, moe door het vele eten en de nodige wijn….

Woensdag 14 september
Na een nacht in een heerlijk bed zijn staan we vanmorgen vroeg op omdat we vandaag nog -onder andere- naar Hermanus willen gaan. We merken dat we nog van alles in een paar dagen willen proppen… Na een ontbijtje met Louis en zijn vrouw gaan we op weg. Eerst naar Cape Algulhas, het echte meest zuidelijke punt van Afrika. Dat ligt op zo’n 3 kwartier rijden vanaf Napier. Hier komen de Atlantische en Indische Oceaan bij elkaar. Veel minder toeristisch en bekend dan Kaap de Goede Hoop, maar natuurlijk minstens zo bijzonder.
Zoals we al hadden voorspeld zien we onderweg de nodige bordjes met ‘meest zuidelijke café’, ‘meest zuidelijke restaurant van Afrika’, ‘meest zuidelijk souvenirwinkel’, etcetera. Op het kaappunt op zich is niet heel veel bijzonders te zien, maar het geeft ons toch een speciaal gevoel om hier nu te zijn, zo aan het einde van onze lange reis.
Vanaf de rotsen wordt door enkele vissers gevist op Galjoen, een vis die nauwelijks verkrijgbaar is, maar verrukkelijk moet zijn. Een prachtig gezicht om deze ruige kerels in de harde wind aan het werk te zien. Al snel slaat één van de vissers er één aan de haak. We overwegen nog even om deze van hem te kopen, maar omdat we niet van plan zijn nog te kamperen weten we eigenlijk niet wat we ermee zouden moeten. Dat idee bewaren we dus voor een andere keer…
Na ons bezoekje aan Cape Algulhas rijden we via Bredasdorp en Napier (een allerschattigst dorpje) naar Hermanus. Het is prachtig zonnig weer vandaag. De zomer in Zuid-Afrika begint nu echt (waarom gaan we dan weg??!). In Hermanus zoeken we een parkeerplaats –wat nog geen gemakkelijk opgave blijkt in dit drukke plaatsje- en vervolgens lopen we naar de boulevard. Er staat inmiddels nauwelijks wind meer en er is dus ook nauwelijks branding, hetgeen volgens Thijs de kans op het zien van walvissen wel zou verbetert. Hij blijkt gelijk te krijgen, want al snel zien we de eerste staart onder water duiken. We zoeken een goed plekje op de rotsen met fraai uitzicht op de baai en verbazen ons daar over het aantal walvissen dat we te zien krijgen (zeker 10!). Het blijkt moeilijk ons los te maken van ons prachtige uitzicht over de baai, zo in het zonnetje op de rotsen. Onze magen beginnen echter te knorren, dus we besluiten toch maar op zoek te gaan naar wat genoegdoening voor de innerlijke mens. Al lopend over de boulevard zien we in onze ooghoek een walvis plotseling erg ver uit het water springen. Een prachtig gezicht. Diverse malen springt het dier volledig uit het water om er vervolgens weer in te duiken.
We strijken neer op een terrasje met uitzicht op deze walvis, die nog lange tijd op dezelfde plek ligt te spartelen. Een lekker plekje, maar helaas geen lekker eten. Sonja bestelt mosselen en verwacht hier aan zee minstens een kilo, maar krijgt 6 kleine schelpjes. Dit mag de pret echter niet drukken en omdat we nog wat wineries willen bezoeken bij Stellenbosch, laten we de badderende zeehonden en walvissen achter ons om nog wat kilometers te pakken.
Onderweg slaat het weer volledig om in een ware storm. Enorm harde wind en regen maken het verre van aangenaam om over de bergpas te rijden die we onderweg nog tegenkomen. Een plotselinge en stevige omslag in het weer dus vandaag. Laat in de middag rijden we het universiteitsstadje Stellenbosch, binnen, waar we eigenlijk twee wineries willen bezoeken: De Goede Hoop en Klein Gustrouw. De eerste hadden we in de Anib Lodge gedronken, maar omdat het alweer bijna donker wordt, besluiten we deze maar te laten varen. We begeven ons dus op weg naar de kleine winery van Klein Gustrouw. Deze wijn hadden we in Tanzania gedronken met de buurman van deze wijnboer die we daar hadden ontmoet en was ons erg goed bevallen. Bij Louis hadden we de avond tevoren al in een wijnboekje gezien dat deze wijn een erg hoge rating heeft.
Al snel vinden we het bordje ‘Klein Gustrouw’ en we volgen het paadje. Dat eindigt bij een groot woonhuis en aan niets is te zien dat we ons op een winery bevinden. Het oogt niet echt open voor publiek, maar Sonja vindt het zonde om gewoon weer weg te gaan. In de keuken van het huis treffen we de heer des huizes aan. Hij maakt een wat verwarde indruk, maar vraagt ons wel om binnen te komen. We leggen hem uit dat we voor zijn wijn komen. In eerste instantie geeft hij aan geen wijn meer te hebben om te proeven, maar later blijkt dit toch wel mogelijk: de wijn uit 2003, die nog niet gelabeld is, maar wel echt heerlijk om te drinken! De eigenaar (Chris MacDonald), een Engelsman van origine, en dat is aan zijn droge humor en origineel engels accent wel te merken, komt uiteindelijk helemaal los en wil ons nu de winery nog laten zien. Daar aangekomen proeven we ook vast de 2004 en 2005, rechtstreeks uit het houten vat. Helaas kunnen we nu geen wijn meenemen naar huis, maar we gaan zeker onderzoeken hoe we betaalbaar wat flesjes naar Nederland kunnen krijgen. Voordat we weggaan biedt Chris ons nog zijn wijnboerderij te koop voor de bepaald niet zachtzinnige prijs van 23 miljoen rand, zo’n 3 miljoen euro. Daarvoor bedanken we vriendelijk, aangezien wij dan eerst de loterij moeten winnen en we nemen afscheid.
Tegen het donker gaan we op zoek naar een slaapplek. Sonja had in de buurt van Stellenbosch iets uitgezocht, maar op weg daarheen zien we ineens Kaapstad al liggen in de verte. We zijn zeker nog niet toe aan Kaapstad en maken dus snel rechtsomkeert naar Stellenbosch, waar we in het guesthouse ’33 Stellenbosch’ een kamer vinden. Tot grote schaamte van Thijs onderhandelt Sonja de mooiste kamer eruit voor een schappelijke prijs onder het mom van ‘de huwelijksreis’. Thijs geniet iets later desondanks met volle teugen van ons eerst ligbad in tijden en de lekkere dessertwijn op de luxe kamer. Buiten is de storm inmiddels alleen maar aangezwollen: de wind loeit echt enorm buiten. Echt een beetje ‘einde huwelijksreis weer’. Na het badderen rijden we met de auto naar een restaurantje even verderop. Een heel knus restaurant en zoals je zou mogen verwachten gelegen op een winery. Hier genieten we van een heerlijke maaltijd en de onvermijdelijke wijn. Terug in onze kamer maken we het daar gezellig met waxinelichtjes en vallen in slaap voor wat onze laatste nacht voor de terugkomst in Kaapstad is…

Reisverslag door Matthijs