Reisverslagen

Zondag, 13 november 2005: Back in Cape Town (door Sonja)
Maandag, 26 september 2005: De huwelijksreis wordt voortgezet in Zuid Afrika (door Matthijs)
Maandag, 26 september 2005: Koeien ontwijken in Zuid Afrika (door Matthijs)
Vrijdag, 23 september 2005: Op huwelijksreis door Namibië (door Sonja)
Vrijdag, 23 september 2005: Onze trouwdag (door Sonja)

Donderdag 15 september
Vanmorgen nog lekker uitgeslapen en genoten van onze grote luxe kamer in ‘33-Stellebosch’. Daarna moesten we er toch echt aan geloven: op naar Kaapstad. Het weer was nog steeds vrij druilerig, maar klaarde wel iets op als we in Kaapstad komen. Thijs dacht zonder kaart zo naar de douane te rijden waar we met Marten en Kim, de kopers van onze auto, hadden afgesproken. Even later zaten we echter midden in de sloppenwijken van Kaapstad: blijkbaar ergens een afslagje gemist. Volgens Thijs omdat Sonja een bordje voorbij is gereden…
Toch nog op tijd kwamen we aan bij het douanekantoor waar Kim en Marten ons opwachtten. Met z’n vieren gingen we naar binnen, waar we al vrij snel te horen krijgen dat we een goedkeuringsbrief nodig hadden van de AA (de Zuid-Afrikaanse ANWB). Hoera voor de bureaucratie in Afrika! We moesten namelijk regelen dat òns Carnet de Passages werd uitgestempeld en het Carnet van Kim en Marten tegelijkertijd werd ingestempeld. Niet iets dat dagelijks voorkomt natuurlijk, maar ook geen rocket-science.
Die brief hadden we natuurlijk niet ondanks alle goede voorbereidingen (wel een identieke brief van de ANWB overigens, maar dat voldeed uiteraard niet!), dus gingen we naar het plaatselijke kantoortje van de AA, waar een vriendelijke dame contact opname met de AA in Johannesburg. Daar zat een erg belangrijke dame die Marten een paar weken geleden al had laten weten dat zij de enige in Zuid-Afrika was die dit voor ons kon regelen en dat we daarvoor naar Johannesburg moesten komen. Dat zag er dus niet al te rooskleurig uit voor ons. Uiteindelijk kreeg Thijs deze dame aan de lijn en toen hij vertelde dat we morgen naar Nederland vliegen, kon het ineens wel over de fax. Het geintje kostte ons wel ruim 200 euro (administratiekosten?!!). In een bistrootje in Kaapstad hebben we thee gedronken en bijgekletst, totdat we na een uurtje de toestemmingsbrief op konden gaan halen bij de AA. Daarmee weer naar de douane gegaan die zeer behulpzaam was- dat mocht ook wel voor dat bedrag trouwens-, waardoor het stempelwerk snel geregeld was. Daarna weer naar de AA om kopietjes te laten maken. Al met al was het ons wel meegevallen en voor Afrikaanse begrippen was het vlot geregeld (…). Het was alleen jammer dat het ons nog flink wat geld had gekost. Maar ja. Na de lunch zijn we naar de Deco Lodge gereden waar we Hannes, de eigenaar, weer ontmoetten. Een erg vriendelijke kerel. Van de mensen die er 5 maanden geleden nog waren was eigenlijk niemand meer over. Voor het grootste gedeelte was dat bepaald geen gemis, maar ook Cedric, die ons destijds zo goed had geholpen met de auto bleek te zijn vertrokken. Het is dus nooit wat geworden met zijn safaribedrijfje, want hij heeft een meisje ontmoet en is met haar mee naar Engeland gegaan. We hebben vanmiddag de hele auto uitgemest en schoongemaakt en al onze overgebleven spulletjes voor Marten en Kim apart gezet. Onze kamer was na deze uitpakactie één grote ravage en we vroegen ons af hoe we dit allemaal in onze tassen zouden krijgen?!! We waren van al het gesjouw doodop, dus besloten het vanavond bij een afhaalmaaltijd te houden. Daarna nog een heleboel werk verzet met het inpakken van de tassen en doodop, maar veel te laat, in slaap gevallen.

Vrijdag 16 september
Vandaag krijgen we nog een kadootje: de lucht is strakblauw! Eest de tassen snel verder ingepakt. Alles past gelukkig. Sonja heeft Marten en Kim vanmorgen een ‘rondleiding’ gegeven door de auto en alle ins en outs verteld over het onderhoud. Daarna vonden we dat we de afgelopen dagen genoeg tijd hadden besteed aan de auto-uitleg en besloten we van het mooie weer te gaan genieten. Marten en Kim waren niet overenthousiast en nog niet echt in de vakantiestemming, dus we besloten er nog lekker met zijn 2-en op uit te trekken en op tijd terug te zijn zodat zij vanmiddag vast wat konden rijden met de auto. Even later stonden we bovenop de Tafelberg, die we ondanks al onze Afrika-reizen nog maar 1x van bovenaf hadden gezien – en wel 1 minuut lang zonder mist. Maar dit keer konden we zo ver kijken dat we Kaap de Goede Hoop prima konden zien. Werkelijk een erg mooi uitzicht. Ook veel protea’s en andere bloemen in bloei bovenop de berg. En natuurlijk de nodige klipdassies die rondscharrelden. Hoewel het mooi weer was, was het niet irritant druk op de berg. Waarschijnlijk was de grote drukte vanmorgen al geweest. Na wat te hebben rondgewandeld en ons te hebben verwonderd over de abseilers vanaf de Tafelberg, was het helaas weer tijd om te gaan. Ook omdat we vroeg terug wilden zijn zodat Marten nog kon rijden. Ze bleken echter niet in de lodge te zijn, dus reden we naar de Waterfront met het idee dat zij dan van daaruit ook konden gaan rijden. Toen we ze belden bleken ze echter terug naar de lodge te gaan. We besloten om lekker op het terrasje aan de Waterfront waar we inmiddels waren neergestreken, te blijven genieten van het zonnetje. De rosé en het bier steeg echter in ras tempo naar ons hoofd, zo in de zon. Meteen even een tafeltje gereserveerd bij the Green Dolphin voor vanavond. Na nog wat slenteren over de kades en luisteren na een soort ‘Lady Smith Black Mambaso’ de auto weer opgezocht en de ‘pas getrouwd’-vlaggetjes eraf gehaald. Terug bij de lodge waren Kim en Marten er vlak na ons. Marten bleek toch niet te willen rijden nu, terwijl wij juist dachten dat hij erom zat te springen (…). Er niet veel meer van begrijpend hebben we maar een duik in het zwembad genomen, waarna we de laatste ‘zakelijke dingen’ afhandelden met Marten en Kim. Het ging allemaal wat moeizaam, maar uiteindelijk leek alles in orde, al hadden we eerst nog wel een zorgpuntje van Marten te bespreken rondom een roestplekje op de Landcruiser, dat er volgens ons al lang op moet hebben gezeten: de auto had immers 5 maanden lang in gortdroge omstandigheden rondgereden. Marten vond dat we er beter voor hadden moeten zorgen. Wij verkeerden juist in de veronderstelling dat we meer dan goed voor onze auto hadden gezorgd en waren eigenlijk behoorlijk beledigd door deze suggestie.
Daarom staken we ons maar snel in feestkleding voor ons laatste avondje in Kaapstad en vertrokken naar ons favoriete jazz-restaurant, the Green Dolphin. Het was volle bak op deze uitgaansavond van de locals. Na een lekkere cocktail hebben we verrukkelijk gegeten onder het genot van een prima jazzband. Het was echt genieten. Helaas voor Thijs, maar ook voor Sonja, werd hij vrij plotseling nogal ziek en moesten we de jazzmuziek inruilen voor de taxi naar huis en vervolgens ons bed.

Zaterdag 17 september
De laatste dag! Helaas het zit er weer op!! Wat is dat snel gegaan. Als ontbijt onszelf getrakteerd op bananenbrood van de lokale bakker in Woodstock, waarmee we ook onze reis startten. Sonja was voor hem het remlicht nog aan het vervangen toen we nog een meningsverschil kregen met Maren. Hij vond namelijk dat wij hem toestemming moesten vragen om nog met de auto te rijden. Dat schoot bij ons echter wel even verkeerd. Alle tijd was duidelijk afgesproken dat wij in de auto zouden rijden tot het eind van de reis en dat hij alleen maar eerder op Marten’s naam was gezet omdat dat administratief niet anders kon. Marten wist zich deze afspraak echter niet meer herinneren. We waren er toen wel klaar mee, hebben snel ons laatste ritje in de auto gereden, onze mascotte Giro di Africa eruit gehaald en ons ‘taartenbruidspaartje’ en daarna de sleutels aan Marten en Kim gegeven. Onderweg naar de Waterfront hebben we hem uitgelegd hoe hij de auto het best kon rijden en toen… toen waren we autoloos… Wel maf hoe je je aan zo’n auto kunt gaan hechten. We hadden hem dolgraag gehouden!
In de ‘mall’ in vlot tempo een koelkastmagneet gekocht (al jaren kopen we er elke reis één) en daarna het zonnetje ingegaan. Op het plein was één of andere magic/ mind reader een show aan het geven. Wat hij daar tentoon spreidde was werkelijk onbevatbaar. Geen idee hoe hij het klaarspeelde maar na de show waren we toch in vrij hoge mate overtuigd van het feit dat hij gedachten kon lezen. Verderop op de Waterfront was ook weer een hoop life-muziek op straat. Bij Qay 45 (voor de verandering) met uitzicht op de haven in het zonnetje gaan zitten. Het is wederom mooi weer, wel wat frisser nu. Lekker gelunched, nog even zeehonden gekeken en toen moestem we toch echt terug naar de lodge gaan. Daar de laatste spulletjes ingepakt, de papegaai geprobeerd wat geluiden te leren, een glas champagne gedronken op een prachtige reis die we samen maakten en na een laatste duik en een snelle douche naar het vliegveld gegaan. Hoewel we meer dan twee uur van te voren incheckten waren alle goede plaatsen al weg. We hadden de middelste twee plekjes in een rij van vier. Het had echter het gewenste effect dat Sonja vertelde dat we net getrouwd waren, want over het overgewicht van de bagage werd niets opgemerkt en bij het ‘boarden’’ kregen we alsnog topplaatsen (bij de emergency exit). Lekker bennen strekken dus.

Zondag 18 september
De vlucht verliep voorspoedig. Toen we wakker werden bleken we het ontbijt gemist te hebben, maar gelukkig wist Sonja nog iets te regelen bij de stewardessen. Vlak daarna landden we al in Londen. De overstap naar Amsterdam sloot redelijk aan. We hoefden niet heel lang te wachten en op de geplande tijd zetten we weer voet op Nederlandse bodem, waar Thijs’ broer Michiel ons al stond op te wachten.
Het zal wel even wennen worden, maar de afgelopen maanden neemt niemand ons ooit nog af!!!

Reisverslag door Sonja